منتخبات آثار: رساله حقنما، مجمع البحرین، اپنکهت مندک
داراشکوه به سال 1024 هجرى قمرى متولد شد. پدرش شاه جهان نام داشت. مادرش ممتاز محل. ملا عبداللطیف سلطان پورى, معلم خصوصى این شاهزاده بود. او قرآن و حدیث را به خوبى آموخت. زبان فارسى زبان مادریش بود، با زبان سانسکریت در حدّ یک کارشناس آشنایى داشت. او با فرزانگان و عارفان مسلمان و هندو دیدارهاى فراوانى داشت. داراشکوه در مجمع البحرین تلاش مىکند یکسانى دقیق معرفت نظرى اسلام و توحید مکتب (ادواییتا) را ثابت کند. نویسنده در این اثر تطبیقى مفاهیم فلسفه هندى و اسلامى را به گونه مجموعهاى از اصطلاحات فنى دو دین در برابر هم قرار داده است. بخشهایى از این اثر عبارتند از: بیان عناصر پنجگانه، بیان حواس، بیان شغل، بیان صفات الهى، بیان روح، بیان بادها، بیان عوالم اربعه، بیان آوازها، بیان نور، بیان رؤیت (خداوند)، بیان اسماء الهى، بیان نبوت و ولایت، بیان برهماندا، بیان جهات، بیان آسمان و زمین و .... . رساله «اپنکهت مندک» که یکی از اپانیشادهای قدیمی است و داراشکوه آن را از متن سانسکریت ترجمه کرده و در این کتاب به سعی و اهتمام محمدرضا جلالی نائینی آورده شده است.